پُــتـــِ ثآبٍتـــ اَسـتـــ لُطـفاً فَـقَط دَر ایـِن

پُسـتـــ نَظَر هآـــیـ گِرآن بَها ــتـون رو

بـِزآرــِد مِـرــسـی اَز هَـــــــــــمِــــــه

بَعضـــے اَشــکهــــا هَستَند
بــــے دَلیل

بــــے بَهانـِـــﮧ

یــِـک دَفعــِــﮧ اے

نِصفـــــِـــــــ شَبــــے

 
عـَـجیب، آدَم را آرام مـیکُنَند

ايرانسل ديگه داره جاي دوستامو پر مي کنه ، فقط مونده اس ام اس بده کجايي ؟

تو کجایی سهراب ؟


آب را گل کردند

چشم ها را بستند و چه با دل کردند ...

وای سهراب کجایی آخر ؟ ...

زخم ها بر دل عاشق کردند

خون به چشمان شقایق کردند ...

تو کجایی سهراب ؟

که همین نزدیکی عشق را دار زدند ،

همه جا سایه ی دیوار زدند ...

ای سهراب کجایی که ببينی حالا دل خوش مثقالی است! ....

دل خوش سيری چند ؟

صبـــــــــــــــــر کن سهـــــــــــــــراب...!

قایقت جـــــــــــــــا دارد ؟؟!؟

دِگــَــر " تَقديـــر "را برايــِـــ نيامدنتـْــــ بهانـه نكــُــن ...

مــَـــرد بــــاشُ و بِگـــــو :

نَخــــواستــــــي و نَيــامديـــــــ ....!

دِلْ خوشْ ميكُنـــي به گُذَراندنـِـــ امــْـروز ...


غافـِـــل از اينــــكه فَردا اِدامــــه اِمروز اَستـْــــ !!

با هميــــنْ بـي حوصلِگــــي ها ...،

كَلافِگـــــي ها ..،

دِلتـَنگـــــي ها ...

دَســــتانــــَـــم را ...


مُحكــَـــم تَر بگيــــرْ !!

مــَـنْ هَنـــــوز هــَـمْ نميخـــواهَــم ،

تـــو را اَز دَستـْــــ بدهــَــم ...

روزگـــارِ غريبـــي ستـــْـــــ ...،


مــَن ادمــــِ سَختــْــ گيـــــري نيستــــَــم ،

فقــط " آدمـــ " سختــْــ گــير مي آورَم ...!!

شَـــمع میسـوزَد و پَروآنهِ به دورَش هَمه شَب

مَن که میـسوزم و پَروآنِه نَدارَم چِه کُنَم

_دیـروز گُذَشتِـه اَست دیگَر باز نِمـیگَردَد

^فَردآ آیَندهِ اَست رازـــی بـیش نیسـت

_اِمروز حال اَست هدیه اِــی گِران بَها

_{یِـکی باش} بَرآـــی یِک نـَفَر

نه تــَصویری مُبَهَم دَر ^{خاطِرهِ هــآ}

آنچـِنان سوخـتِه اَم دَر عَطَشِ دیـدآرَت 

که دِگَر دَر هَمِـه عالَـم نَتوآن یـافت مَرا

عآشِقی جُرمِ قَشَنگــی اَسـت

دَر اِنکـآرَش مــَــکوش

تا هَستَم اِــی رَفیق نـَدانـی که کیستَم

روزــــی سُرآغَ مَن آیی که _{نیستــــــَم}

آسِمون به دَریـــا گُفت:ایـن بالـا خیـلـی خوبه

میـشه هَمِه جارودید

دَریا گُفت:این پایـین خِیلـی بِهتَرهِ

چون فَقَط تو رو میشه دید

دَر مِهرَبـآنـــی هَمچو بارآن باش

که دَر تَرَنُمَش عَلَفِ هَرزِ و

گُل سُرخ یکـیست

دیـروزمان رآ سوزآندیم برآی اِمروز

اِمروزمان رآ گُذَرآندیم براــی دیروز

و فَردایِمآن دیروزی دِیگر

این اَست بازــــی _پوچِ ما اِنسان ها

عـــِشق کـلید شَهرِ قَلب اَســت

به شَرطِ آنکه قُفلِ دِلَت هَرزه نَبآشَد

که بآ هــَر کِلیدی بآز شَوَد

وقتی پیـله تَنهایــی رو به دُورِ خودَت میـبـَنـدی

غُصِــه نـَخور چون آخَرَش پَروآنِه میشی

بی گُنآهی کَم گُناهی نیست دَر دیوآنِ عِشق

یوسـِف اَز دآمآنِ پـــاک خود به زِندآن رَفتـِه اَست

بَـرگ دَر اِنـِتهآی زَوآل مـی اُفـتَد

و میوه دَر اُوجِ کَمآل

بِنِگَـر چِگونِه مـی اَفتی

چــون بَرگی زَرد

یـآ سیـبی سُرخ

کـآشکی یِکی دَرک کُنه بـدونه تو(سیگـــــــآر) چِقَـد خوبی

اِمشَـب بَدجوری دِلـَم هَوا تو کَردِه نَسَـخِ تم اِمشَب...

نَکنهِ توهَم  بی مَرآم شُدی؟؟؟؟؟؟

نآنوآ هـَم جـــوشِ شـيريـن مي زَنـَد

بـيچآرِه فــَرهـآد ...

سُکــوت کـَردَن و آه کٍـشیدن که
مـَدرٍسـٍه نٍمــی خـواست
هَنـوز نـَفَهمیده اَم چٍـرا پٍدَرَم
هَر روز هَفتٍ صُـبح بیــدارَم می کَــرد ؟

قــَــرآرٍ مــآن يـــــک مآنورِ کــوچــَـک بود

قــَـــرآر بـــود...

تـــیر هآي نٍـگآهـَــت مـَـشقـِي بـآشـَـند...

امّـا بـٍبیــن...

یــک جـآي سـآلـٍم بـَرقـَلــبَم نـَمآندٍه اســــــــت

به سلامتي اونايي که تو اوج سختي ها و مشکلات

به جاي اينکه تَرکمون کنن درکمون مي کنن . . .